Sportdag op z'n Werkschuits
Vandaag was er een sportdag georganiseerd door de vakleerkracht gym voor de groepen 1 t/m 3. De groepjes en spelletjes werden begeleid door kinderen uit groep 8. Al ver voor de afgesproken tijd kwamen de eerste groep achters om te helpen met het klaarzetten van de spelletjes op het veld. Spullen werden verzameld en gesjouwd en met behulp van een plattegrond werd alles in positie gebracht. De ochtend werd gestart met een warming-up waarbij heel groep 8 de “Passapas” van Kinderen voor Kinderen danste en alle jonge kinderen enthousiast hun voorbeeld volgden.
Dat er in de klas aandacht was besteed aan de rol van (spel-) begeleider bleek al snel toen de kinderen die een groepje begeleidden, hun groepje ging ophalen. Ze waren gekleed in dezelfde kleur als de kleurnaam van het groepje. Zo kon een vierjarige dus heel snel zijn of haar begeleider terugvinden!
“Nou, maar dat is al heel knap hoor!”
Met alle geduld van de wereld werden spelletjes uitgelegd, voorgedaan, en aangepast aan het niveau van de kinderen. Bij aanvang zei één van de spelleiders: “Ik gooi zo de bal naar je toe en dan mag je ‘m terug gooien en je naam zeggen. Dan leer ik je een beetje kennen.” En na zo’n opwarmrondje startte het eigenlijke spel dat hij begeleidde, maar steeds met een variatie. De kinderen werden aangemoedigd, successen werden uitgebreid gevierd en teleurstellingen werden gekeerd door: “Nou, maar dat is al heel knap hoor!”
Even verderop liep een groepsleider met een hele rits kinderen achter zich aan. “Ze moeten allemaal plassen juf! Behalve één.” En die ene mocht alvast een proefronde spelen met de spelbegeleider. Bij de picknicktafel kwam ik een groepsleider tegen met één kind. “Hij had dorst, de anderen zijn nog bij het spel”, vertelde hij. En na een denkpauze vervolgde hij: “Ik realiseer me nu dat ik ook even aan de anderen had moeten vragen of ze dorst hadden natuurlijk.”
De tijdbewaker liep met een megafoon over het veld. Dat deed hij als een volleerd scheidsrechter, want twee minuten voor tijd seinde hij naar zijn klasgenoten dat ze nog twee minuten te gaan hadden.
Natuurlijk waren er ook jonge kinderen die hun eigen gang wilden gaan op zo’n bijzondere dag. Die lekker op een randje wilden zitten, even wilden liggen in het zonnetje, of geen zin hadden in het spel dat aan de beurt was. De begeleiders waren echter niet voor één gat te vangen. Ze hebben alles in het werk gesteld om hun groepje bij elkaar te houden en het spel tot het laatst aantrekkelijk te houden. Hoe leuk is het als jouw grote spelbegeleider je helpt met het oplossen van de puzzel en dus eigenlijk een beetje valsspeelt? Of als je wordt opgetild om toch een keer te kunnen scoren? Dat alles vroeg best wat energie.
De stickers op de shirts van de jonge kinderen lieten gedurende de ochtend los. Dat was geen probleem want hun namen zijn nu bekend bij de kinderen uit groep 8. Als er een kind zijn groepje kwijt was riep wel iemand: “Hé! Die hoort bij jou!”
"Kijk. Zo doen we dat op De Werkschuit!"
Terug in groep 3 keek ik met de kinderen terug op de ochtend. Ze vonden het geweldig. Natuurlijk vroeg ik hen naar welk spel ze het leukst vonden, maar ook vroeg ik hen hoe de kinderen uit groep 8 hen hadden geholpen. Ze vonden het heel fijn, grappig en leuk. Uit twee kanten van de klas hoorde ik: “Misschien kunnen we iets voor hun maken om te bedanken?” Kijk. Zo doen we dat op De Werkschuit!
Ik kijk vol trots terug op een geweldige ochtend. Trots op de kinderen uit groep 3 die zo zelfstandig, vol vertrouwen en met heel veel plezier de spelletjes hebben gedaan. En trots op de kinderen uit groep 8 die vandaag maar weer eens hebben laten zien dat wat ze kunnen zich niet alleen / altijd laat vangen in een score. Gelukkig maar!
Nanette Wagenaar
Leerkracht groep 3 en 6/ OGO-coach
