Een zee aan creativiteit
Om te leren hoe je een zee schildert, zijn we vanmiddag gestart met kunstbeschouwing. Aan de hand van verschillende schilderijen stonden we stil bij vragen als:
- welk weer is het op dit schilderij?
- wat zou je moeder zeggen als de zee er zo uit zou zien bij aankomst op het strand? (Antwoord: " je mag absoluut niet in je eentje het water in!"
En vragen als:
- welke kleuren zie je precies?
- welk deel is zee en welk deel is lucht?
- hoe heeft de schilder ervoor gezorgd dat het golven lijken?
Vol verwondering deden de kinderen mooie ontdekkingen en leerden ze over de horizon en vlakverdeling.
We spraken af om te beginnen met experimenteren; even oefenen hoe je het idee van woeste golven wekt, welke kleuren je mooi vindt en welke kwast of penseel je wilt gebruiken.
Tussentijds gingen de kinderen even bij elkaar buurten om inspiratie op te doen. Mooi om te horen hoe ze elkaar complimenten geven. Ook werd er af en toe even afstand genomen van het werk: de kunst werd beschouwd.
Interessant voor mij was te observeren hoe kinderen te werk gaan. Onbevangen, verwonderd en continu bijstellend? Of behoedzaam, onzeker en vasthoudend aan het symbool van golven? Een ding is zeker: wie een zee schildert kan niet binnen de lijntjes kleuren. En dat heb ik dan weer geleerd. Na schooltijd heb ik 22 tafels geschrobt... :-)
De komende dagen doen we onderzoek naar vuurtorens en lezen we meer over verschillende schepen. Die worden vervolgens toegevoegd naar idee van de kinderen, aan het schilderij.
En zo leren we steeds meer over schipper zijn.
